Chris-the-author

strange files: Χριστόφορος Παυλίδης "Μην ζωντανεύεις Πεθαμένους Θ...

2012-01-30T01:46:00.000+02:00

strange files: Χριστόφορος Παυλίδης "Μην ζωντανεύεις Πεθαμένους Θ...: ...Ήταν οχτώ και το αιματόχρωμο είδωλο του ήλιου χάνονταν στη γραμμή του ορίζοντα. Η απανεμιά ημέρωνε τη θάλασσα και η απόλυτη σιωπή έφερν...

strange files
Τρίτη, 17 Μαΐου 2011
Χριστόφορος Παυλίδης "Μην ζωντανεύεις Πεθαμένους Θρύλους"

...Ήταν οχτώ και το αιματόχρωμο είδωλο του ήλιου χάνονταν στη γραμμή του ορίζοντα. Η απανεμιά ημέρωνε τη θάλασσα και η απόλυτη σιωπή έφερνε υπερένταση στις αισθήσεις. Γαλήνη παντού, καθώς η φύση ετοιμαζόταν να τυλιχτεί στα πέπλα της νύχτας για ένα βαθύ, δίχως όνειρα κοιμητό. Τότε, λίγο προτού σβηστεί το λυκόφως η ματιά μου διέκρινε ένα λευκό αντικείμενο να παλεύει ανάμεσα στα κοφτερά βράχια της ξέρας.Μια κρύα ανατριχίλα με διαπέρασε. Εκείνο το αντικείμενο έμοιαζε ανθρωπόμορφο κι έδειχνε να παλεύει να κρατηθεί στην επιφάνεια.
...

Ένα εξαιρετικό βιβλίο που από την ανιαρή βαρετή και βάρβαρη καθημερινότητα σε ταξιδεύει στο περίοπτο φανταστικό κόσμο, χωρίς τους επωδούς της "άτεγκτης" καθημερινότητας.Ένα μυθιστόρημα το οποίο κάνει τον αναγνώστη να να μην το παρατείσει στη μέση, με γλαφυρή γραφή, φιλοτεχνημένο με προσοχή από την καλλιτεχνική ομάδα των εκδόσεων άγνωστο.Με λίγα λόγια ένα εξαίρετο βιβλίο με έναν πολλά υποσχόμενο συγγραφέα...

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα
Ο Χριστόφορος Παυλίδης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου σπούδασε Οικονομικές και Πολιτικές Επιστήμες στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης,
Εργάστηκε σαν Δικαστικός Υπάλληλος στο Ελεγκτικό Συνέδριο, απ’ όπου αποχώρισε. Τώρα ασχολείται- αποκλειστικά- με τη συγγραφή διηγημάτων και μυθιστορημάτων.
Μέχρι στιγμής έχει συγγράψει 6 μυθιστορήματα –νουβέλες και 30 διηγήματα. Το ύφος της γραφής του Χριστόφορου Παυλίδη κινείται στα πεδία του Φανταστικού, του Αστυνομικού Θρίλερ και του Παράδοξου.
Ως δημιουργός αγαπά και την ποίηση, όπου οι δημιουργίες του επεκτείνονται σε κάθε είδος της ποιητικής τέχνης.
Εξέδωσε τη σειρά διηγημάτων υπό τον τίτλο «Ντεβά», από τις εκδόσεις «Νέα Ακρόπολη» και τη νουβέλα, που τιτλοφορείται «Μη ζωντανεύεις πεθαμένους θρύλους».
Ως λογοτέχνης έχει λάβει μέρος σε διάφορους διαγωνισμούς διηγήματος – μυθιστορήματος από τους οποίους απέσπασε επαίνους και διακρίσεις για τη γραφή. Τα καλλιτεχνικά του ενδιαφέροντα επεκτείνονται και στην επεξεργασία διαφόρων ταξιδιωτικών ή μουσικών βίντεο. Ασχολείται- δε- με την blogσφαίρα συνεργαζόμενος ως αρθογράφος με το 4women.gr.

Αναρτήθηκε από Σωτήρης Μπαρσάκης στις 11:38 μ.μ.
Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Μοιραστείτε το στο TwitterΜοιραστείτε το στο Facebook
Ετικέτες strange_book_mag

Κριτική Μυθιστορήματος "Μη ζωντανεύεις πεθαμένους θρύλους"

2012-01-28T12:44:00.000+02:00

http://www.4women.gr/index.php/mnbooks/512-min-zontanevis-pethamenous-thrilous

Μη Ζωντανεύεις Πεθαμένους Θρύλους

Σάββατο, 31.12.11 | Από Αναστασία Νικολάου | | |

Με ξεχωριστή χαρά και συγκίνηση, αν και με μεγάλη καθυστέρηση, θα γράψω σήμερα -στην εκπνοή του 2011- λίγα λόγια για το βιβλίο "Μη Ζωντανεύεις Πεθαμένους Θρύλους" του συνεργάτη μας, συγγραφέα - λογοτέχνη Χριστόφορου Παυλίδη, πάνω απ' όλα, αγαπημένου φίλου.
Πριν σας παρουσιάσω "τυπικά" τον συγγραφέα -το βιογραφικό του, μπορείτε να το βρείτε, εξάλλου και στη σελίδα των Συνεργατών- θα ήθελα να σας τον παρουσιάσω όπως τον γνωρίζω εγώ, αλλά και οι περισσότεροι φίλοι του (διαδικτυακοί και μη) γιατί πιστεύω πως, κάθε βιβλίο -κάθε προσεγμένο βιβλίο και όχι εμπορικό "πυροτέχνημα"- είναι κομμάτι της ψυχής του δημιουργού του. Κομμάτι που, εκείνος, ανοικτό το εκθέτει στα μάτια μας, στα δάκτυλά μας σε κάθε γύρισμα της σελίδας και, μας το εμπιστεύεται να θηλυκώσει σε κάποιο κομμάτι της δικής μας ψυχής, διακινδυνεύοντας παράλληλα την κακομεταχείρισή του από τους ασεβείς.
Ο Χριστόφορος Παυλίδης είναι πολυπράγμων και πολυτάλαντος, γνώστης -και όχι απλά, αναγνώστης- αναζητητής, ταξιδευτής. Μα, το πιο σημαντικό, είναι ένας άνθρωπος ευγενικός, σεβαστικός, ενώ ο χαρακτήρας του διέπεται από εκείνες τις σπάνιες αξίες με τις οποίες γαλουχήθηκαν οι γενιές που ανέδειξαν σπουδαία επιτεύγματα στις τέχνες, τον πολιτισμό, αλλά και τις ιδέες και τους αγώνες του ανθρώπινου γένους, για μια κοινωνία δικαιότερη, αξιοπρεπέστερη, σπουδαία. Ανήκει παράλληλα, βέβαια, και στην προδομένη και διαψευσμένη γενιά... εκείνη που, έδωσε δίχως να λάβει (αντίθετα, της ποδοπάτησαν ένα ένα και, μέχρι τέλους, όλα εκείνα όσα είχε διεκδικήσει με εντιμότητα και αξία).
Ο Χριστόφορος Παυλίδης, δεν είναι "χθεσινός" στη λογοτεχνία. Ασχολείται με αυτήν εδώ και πολλά πολλά χρόνια, υποκινούμενος -ως αναγνώστης- από τη φιλομάθειά του και την επιθυμία του να γνωρίζει καλώς ο,τιδήποτε αποτελεί πηγή γνώσης, και ως συγγραφέας, από τη φαντασία του και το πολύτιμο δώρο με το οποίο προικίστηκε το μυαλό και η ψυχή του: το ταλέντο του.Έχει γράψει ποιήματα, διηγήματα, νουβέλες και μυθιστορήματα. Κάθε έργο του δουλεύεται πολύ και, επίπονα, προκειμένου να βρεθεί η κατάλληλη λέξη, στην κατάλληλη θέση, την κατάλληλη στιγμή. Ο κ. Παυλίδης είναι εξαιρετικός γνώστης της ελληνικής γλώσσας, αλλά και γλωσσοπλάστης με εύστοχες πρωτόλειες λέξεις που συναντά ο αναγνώστης του έργου του, τόσο στην ποίηση, όσο και στα πεζογραφήματά του. Παράλληλα, η βαθιά κατάρτισή του στη Μυθολογία και την Ιστορία, είναι πρόδηλη στα έργα του, ομοίως και η ενασχόλησή του με τις θετικές επιστήμες αλλά και τη μεταφυσική.
Όλες αυτές οι αρετές αλλά και οι καταβολές του συγγραφέα, σας αποκαλύπτονται μέσα από τις γραμμές των γραπτών του (διαβάστε τις Ιστορίες του, στο 4women.gr) και στις σελίδες του βιβλίου του Μη Ζωντανεύεις Πεθαμένους Θρύλους.
Το βιβλίο -εάν θέλουμε να τηρήσουμε αυστηρά τους κανόνες της πεζογραφίας που διέπουν το διαχωρισμό της ως προς το μέγεθος του γραπτού- είναι μια καλογραμμένη νουβέλα, με την υποδομή, όμως, μυθιστορήματος και υπάγεται στη Φανταστική Λογοτεχνία (τη Λογοτεχνία του Φανταστικού), είδος μάλλον παρεξηγημένο -τουλάχιστον στα ελληνικά Γράμματα- και, με ελάχιστους εκπροσώπους (ενδεικτικά αναφέρω τον Μάκη Πανώριο και τον Νίκο Βλαντή), αλλά και είδος παρερμηνευμένο, υπαγόμενο συχνά στην "παραλογοτεχνία". Με ρίζες στο 19° αιώνα και με "γενάρχη" (ας μου επιτραπεί η λέξη) το γοτθικό μυθιστόρημα, η Λογοτεχνία του Φανταστικού, μέσα και από τις άλλες δύο -μεταγενέστερες- κατηγορίες του είδους (λογοτεχνία του τρόμου και fantasy), έχει δώσει και εξακολουθεί να δίνει αριστουργήματα (και πάλι ενδεικτικά, αναφέρω: Edgar Allan Poe "The Raven", Mary Shelley "Frankenstein", Abraham 'Bram' Stoker "Dracula" και βέβαια... πώς να παραβλέψω τον σύγχρονο "μετρ" Stephen King!)
Με ρίζες στον Ρομαντισμό αλλά και με -συχνά- αποκρυφιστικά μοτίβα, τόσο το γοτθικό μυθιστόρημα, όσο και εν γένει η Λογοτεχνία του Φανταστικού, θεωρείται ότι εκφράστηκε καλύτερα στις βορειοδυτικές χώρες, όπου οι κλιματολογικές -αρχικά- συνθήκες (αλλά σχεδόν παράλληλα ή και μεταγενέστερα, και οι κοινωνικοπολιτικές) αποτέλεσαν πρόσφορο έδαφος για την ανάπτυξη του είδους: παγωνιά, σκοτάδι, θλίψη, μυστήριο... και παράλληλα, τεράστιες αλλαγές στο κοινωνικό τοπίο, με επαναστάσεις τόσο κοινωνικές όσο και τεχνολογικές. Εκεί, λοιπόν, που ο μύθος συναντά το καινούριο, το άγνωστο κι εκεί όπου ο ορθολογισμός διασταυρώνεται με τη φαντασία, ο λογοτέχνης του Φανταστικού, είτε δημιουργεί το αποκλειστικά δικό του, προσωπικό περιβάλλον δράσης, είτε αναλύει, συνθέτει και απεικονίζει, μέσω ενός καλειδοσκοπικού πρίσματος, την πραγματικότητα, την οποία ο αναγνώστης θα αποκωδικοποιήσει και θα εξαγάγει τα προσωπικά του συμπεράσματα, καθοδηγούμενος από τη γνώση, τη φαντασία και το όραμα του συγγραφέα.
Ίσως αναρωτηθείτε πού και πώς συναντά ο Χριστόφορος Παυλίδης, τη Φανταστική Λογοτεχνία, γεννημένος και μεγαλωμένος σ' ένα περιβάλλον γεμάτο φως, δίχως τους 'δαίμονες' της σκοτεινής Δύσης. Σκεφτείτε την πλούσια Ελληνική Μυθολογία... Σκεφτείτε τους θρύλους και τις παραδόσεις τις, άρρηκτα συνδεδεμένες με την μακρά ιστορία του χώρου μας.
Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ο συγγραφέας "βαφτίζει" τους κεντρικούς ήρωές του Περσέα και Ανδρομέδα... ότι ο Περσέας του βιβλίου, εμπλέκεται με την Ανδρομέδα σχεδόν, στα χνάρια του αρχέγονου μύθου... Δεν είναι τυχαία ούτε η επιλογή του Αλκαίου, της Λυδίας, του Ωρίωνα και της Αρσινόης! Όπως, τέλος, δεν είναι καθόλου τυχαίο το ότι, το Μη Ζωντανεύεις Πεθαμένους Θρύλους, έντεχνα αυτοπροσδιορίζεται ως νουβέλα φανταστικής λογοτεχνίας, πολύ πριν την τελική δράση και την κάθαρση.

[...] "Αχ, Ωρίωνα! Γιατί οι άνθρωποι έχουν την τάση να περιπλέκουν εύκολες φαινομενικά καταστάσεις; Γιατί να έχουν τόσο περιορισμένες δυνατότητες;"
Ο νεαρός την κοίταξε λοξά.
"Γιατί τότε δε θα είχε σημασία η διαίρεση του Κόσμου σε Πραγματικό, Υπερβατικό και Αιώνιο. Το ξεχώρισμα του καλού από το κακό είναι η πρωταρχική, η αναπόφευκτη δοκιμασία που πρέπει να ξεπεράσουν οι άνθρωποι του Πραγματικού για να βρεθούν στον Υπερβατικό Κόσμο. Οι λίγοι, οι εκλεκτοί, θα πετύχουν κι ακόμα λιγότεροι απ' αυτούς θα γευτούν το προνόμιο του Αιώνιου Κόσμου. Για τους άλλους... ισχύει το: Χους ην και εις χουν απελεύσει!" [...]

- Μη Ζωντανεύεις Πεθαμένους Θρύλους, σελ. 86 -

Τα ζευγάρια και οι ομάδες των ηρώων, βαδίζουν στην πλοκή του βιβλίου, σε ευθεία, με καρκινοειδή βηματισμό ή και διαγράφοντας σπειροειδείς κύκλους -οδηγώντας μας, φαινομενικά προς τη λύση του μυστηρίου, βυθίζοντάς μας ουσιαστικά, βαθύτερα σε αυτό και στις απρόσμενες παραμέτρους που το συνθέτουν, ενώ παράλληλα, οι συμπεριφορές τους "χτίζουν" τους χαρακτήρες τους, δημιουργώντας τους ολοκληρωμένους και εμβαθείς και προετοιμάζοντας -με μιαν ακούσια, για τον αναγνώστη, γνώση- για τον τρόπο που θα χειριστούν τους ρόλους που ο συγγραφέας τούς προορίζει και, που θα κληθούν να εκτελέσουν.
Ο τρόπος που επιλέγει ο Χριστόφορος Παυλίδης να χτίσει την ιστορία του, είναι πράγματι αριστοτεχνικός -ψαγμένος, δουλεμένος στο έπακρο, εμβριθής και διεισδυτικός, φανερώνοντας τη βαθιά σπουδή του συγγραφέα, τόσο στη λεπτομέρεια του μύθου, όσο και στη γλώσσα.
Δεδομένης της φύσης του βιβλίου, δεν θα ήθελα (όσο και αν, πραγματικά, αξίζει τον κόπο) να παραθέσω ο,τιδήποτε άλλο που θα μπορούσε να αποτελέσει ένδειξη ή και στοιχείο για την πλοκή του. Θα περιοριστώ στις παρακάτω γραμμές - αντιγραφή του οπισθοφύλλου και θα σας συστήσω ανεπιφύλακτα να το διαβάσετε, αλλά και να το προσφέρετε σε ανθρώπους που ξέρουν να εκτιμούν το καλό βιβλίο. Είμαι σίγουρη ότι θα σας συγκλονίσει, θα σας μαγέψει, θα σας συγκινήσει και, θα σας κάνει να δείτε με άλλο μάτι -όσοι δεν είστε ακόμη λάτρεις της- τη Φανταστική Λογοτεχνία, ένα είδος καθ' όλα φιλολογικό που, σας προ(σ)καλεί να δείτε τον κόσμο με άλλο μάτι!
Το βιβλίο του Χριστόφορου Παυλίδη "Μη Ζωντανεύεις Πεθαμένους Θρύλους" κυκλοφορεί από τις εκδόσεις "Άγνωστο" (Α' Έκδοση, Θεσσαλονίκη, Απρίλιος 2011)

Ένας ερημίτης συγγραφέας απομονωμένος σ' ένα ελληνικό ακρωτήρι.
Εκείνη, εμφανίστηκε ξαφνικά μέσα από τα μανιασμένα κύματα, κουβαλώντας ένα σκοτεινό παρελθόν. Το όνομά της Ανδρομέδα.
Δίπλα τους ένα άλλο ζευγάρι που αναζητά την περιπέτεια. Η συνάντησή τους μοιραία.
Ένας λαγός οδηγεί τυχαία την Ανδρομέδα σ' ένα μυστηριακό σπήλαιο. Είναι η Σπηλιά του Μίθρα, όπου το παράδοξο των αρχαίων μύθων εισβάλει στην πραγματικότητα. Τι υποχθόνια μυστήρια κρύβονται εκεί μέσα; Ποιοι πανάρχαιοι δαίμονες καραδοκούν στο σκοτάδι;
Δίχως να το πολυκαταλάβουν οι άνθρωποι γίνονται παιχνίδι των θεών.
'Οταν ζωντανεύουν οι θρύλοι και η πραγματικότητα βυθίζεται στην πλάνη του ονείρου, κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τι θα ακολουθήσει...

Ο συγγραφέας

Ο Χριστόφορος Παυλίδης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και σπούδασε Οικονομικές και Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Εργάστηκε ως Δικαστικός Υπάλληλος στο Ελεγκτικό Συνέδριο. Το μέχρι στιγμής συγγραφικό του έργο απαρτίζεται από έξι μυθιστορήματα - νουβέλες και 30 διηγήματα, που όλα περιλαμβάνουν αφηγήσεις από το χώρο του Φανταστικού, του Αστυνομικού Θρίλερ και του Παράδοξου.
Ο χώρος της ποίησης δεν του είναι αδιάφορος και γράφει ποιήματα κάθε είδους.
Μέχρι σημερα έχει εκδώσει μόνο μια σειρά διηγημάτων του με τίτλο Ντεβά, από τις εκδόσεις "Νέα Ακρόπολη".
Κατά καιρούς συμμετείχε σε διαγωνισμούς διηγήματος και μυθιστορήματος, με επαίνους για τα έργα του.
Η επεξεργασία ταξιδιωτικών και μουσικών βίντεο, είναι η άλλη μεγάλη του αγάπη...

Κρήτη -Σεπτέμβριος 2009 Γ'

2011-12-31T19:01:00.000+02:00

Μη Ζωντανεύεις Πεθαμένους Θρύλους

2011-12-31T15:45:00.000+02:00

Μη Ζωντανεύεις Πεθαμένους Θρύλους: Παρουσίαση - κριτική του βιβλίου του Χριστόφορου Παυλίδη Μη Ζωντανεύεις Πεθαμένους Θρύλους | Εκδόσεις Άγνωστο

Κρήτη -Σεπτέμβριος 2009 Β

2011-12-31T09:09:00.000+02:00

Κρήτη -Σεπτέμβριος 2009 Β

2011-12-31T09:07:00.000+02:00

Κρήτη -Σεπτέμβριος 2009 Α

2011-12-31T09:01:00.001+02:00

Κρήτη -Σεπτέμβριος 2009 Α

2011-12-31T09:01:00.000+02:00

Αιωρούμενος στη σιωπή ...

2011-12-30T22:22:00.000+02:00

Αιωρούμενος στη σιωπή

Αιωρούμαι στη σιωπή της νύχτας

αναζητώντας την παρουσία σου!

Τόσες ατέλειωτες, Καλοκαιριάτικες νύχτες,

πώς έφυγαν δίχως εσένα;

Τ' αστέρια θολώνουν, βουλιαγμένα στη σκόνη,

που σώρεψαν οι χαμένες χρονοσυρμές,

μ' από τη μνήμη δεν έσβησαν της μαγεμένης μορφής σου

το στοίχειωμα!

Σ' αναζητώ σε τόπους, που μήτε να φανταστείς λογίζεσαι!

Εκεί, όπου το φως πνίγεται στης νύχτας το μίασμα,

εκεί, όπου του ποταμιού το ρεύμα,

αντιπαλεύεται με της θάλασσας την παλίρροια,

εκεί, όπου η έρημος καταπίνει,

τ' αδύναμο πράσινο της σαβάνας

κι' αλλού, σ' αλλοτινούς Κόσμους, αθέατους στο φως!

Μα στην καρδιά, οι ελπίδες αλώβητες μένουν,

της τροπικής καταιγίδας προσμένοντας,

τον λυτρωτικό ερχομό!

Χριστόφορος Παυλίδης

Dara and Branka - Vacation to Glarokavos Chalkidiki

2011-12-30T22:16:00.000+02:00

Η αγαπητή φίλη Dara Milicevitc με την κόρη της Branka ήρθαν για διακοπές στις 28 Αυγούστου στο Γλαρόκαβο της Χαλκιδικής.

Ακροβάτες δύο κόσμων

2011-11-28T17:08:00.000+02:00

Χριστόφορος Παυλίδης https://www.facebook.com/christophoros.pavlidis?sk=info

http://www.4women.gr/index.php/menuscriptamanent/mnstories

http://www.chris-the-author.blogspot.com

Πριν μια εβδομάδα έπεσε στα χέρια μου, από διαίσθηση περισσότερο παρά από πρόθεση, μια ανθολογία του Φανταστικού. Είχε τον τίτλο: «Ακροβάτες δύο κόσμων» http://akrovates.iwrite.gr/ και συμμετείχαν σ’ αυτήν εννέα νέοι συγγραφείς, συνθέτοντας με τα έργα τους ένα μωσαϊκό με φόντο τον γοητευτικό, αλλά και τρομακτικό κόσμο των πνευμάτων. Η έκδοση έγινε από τον εκδοτικό οίκο iWrite.gr

Οι εντυπώσεις που αποκόμισα ήταν εξαιρετικές και αισιόδοξες, ως προς την εδραίωση της πεποίθησης μου, πως το Φανταστικό στην Ελλάδα, αποκτά όλο και περισσότερους, ικανούς συγγραφείς, που δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από τους ξένους και … καθιερωμένους. Μάλιστα μπορώ να ισχυριστώ πως έχουν και τον δικό τους, ιδιαίτερο τρόπο παρουσίασης, που δεν μιμείται απαραίτητα εκείνους, αφού ο μύθος χτίζεται πάνω σε ντόπιες ιστορήσεις ή και λαογραφικές ακόμα πληροφορίες.

Με τη σειρά, που σας τις παραθέτω , θα διαβάσετε με απερίσπαστο ενδιαφέρον, τις ιστορίες για:

1. Ένα καταραμένο δωμάτιο και μια πόρτα που παραμένει πάντα κλειστή. Συγγραφέας: Πέτρος Ευαγγελόπουλος.

2. Για το έρωτα ενός ανυποψίαστου νέου, για μια μυστηριώδη γυναίκα. Συγγραφέας: Ιωάννα Σουραβλά.

3. Ανεξιχνίαστους φόνους στη Μόσχα του μεσοπολέμου, με επίκεντρο την πανίσχυρη πολιτική εξουσία, που φαντάζει αδύναμη μπροστά στο υπερφυσικό. Συγγραφέας: Δημήτρης Σεργιάννης.

4. Ένα ήσυχο ποτάμι, μια νύχτα με φεγγαρόφωτο, όπου κάτι αλλόκοτο παραμονεύει στις σκιές. Συγγραφέας: Νίκος Μωραΐτης.

5. Το οδοντιατρείο της κόλασης και τη μεταθανάτια φρίκη, που επισκέπτεται έναν άσωτο οδοντίατρο. Συγγραφέας: Αδάμ Παράξενος.

6. Ένα σπίτι στο τέλος του δρόμου, με μια κρυμμένη από χρόνια απειλή, που συνεχίζει να περιμένει. Συγγραφέας: Αχιλλέας Τριαντόγλου.

7. Ένα μεγάλο έρωτα, με έναν πραγματικά ασυνήθιστο αποχαιρετισμό. Συγγραφέας: Εύα Παπουτσή.

8. Ένα ήσυχο χωριό που αναστατώνεται από κάτι άγνωστο. Εκεί, στην παμπάλαια αγριομηλιά, κάτι ξυπνά τις νύχτες … Συγγραφέας: Μαρία Τσορακλίδου.

9. Μια μεταθανάτια εμπειρία στον εμφύλιο πόλεμο. Συγγραφέας: Κώστας Παξιμαδάς.

Αυλητής και Παπουλάνθρωπος

2011-09-03T18:56:00.001+03:00

Από τις εκδόσεις "Αιολίδα" κυκλοφόρησε το βιβλίο "Αυλητής και Παπουλάνθρωπος" -Μαγεμένες ιστορίες απ' τη Λέσβο και τη Λήμνο, που έγραψαν οι Κώστας Ζαφειρίου και Γιώργος Τυρίκος Εργάς.
-Πρόκειται για μια συλλογή 8 Παραμυθιών με ωραιότατες εικονογραφήσεις από τους Βασίλη Γρίβα και Ντανιέλα Σταματιάδη. Οι ιστορίες γράφηκαν στα νησιά Λέσβο και Λήμνο και η μεταφορά τους στο βιβλίο έγινε με ιδιαίτερη επιμέλεια και παραστατικότητα από τους δυο Παραμυθάδες (Κ.Ζαφειρίου-Αυλητής και Γ.Τυρίκος-Παπουλάνθρωπος). Η γραφή είναι συναρπαστική, σε μπάζει στο φανταστικό και γοητευτικό πνεύμα των Παραμυθιών και απευθύνεται τόσο σε μικρούς, όσο και μεγάλους Παραμυθολάτρες. Τα παραμύθια αφηγούνται εναλλάξ, ο Αυλητής και ο Παπουλάνθρωπος και είναι τόσο όμορφα, που δυσκολεύεσαι να ξεχωρίσεις το καλύτερο. Κατά την ταπεινή μου γνώμη διακρίνονται ιδιαίτερα "Οι Μυλομούκαλοι και ο Αυλητής", όπου ένας έξυπνος Αυλητής, καταφέρνει να ξεγελάσει και να διώξει από τον "Μυλότοπο" τους σκανδαλιάρηδες "Μυλομούκαλους" και "Ο Λυράρης και ο Χορευτής", όπου δυο μοναχικοί Καλλιτέχνες, βιρτουόζοι στο είδος τους, διαγωνίζονται για την πρωτιά στην δεξιοτεχνία, αλλά νικητής δεν δεν βγαίνει, αφού ο καθένας τους είναι πρωταθλητής στο είδος του!
- Μαζί με το βιβλίο δίνεται και CD με ηχογραφημένα τα παραμύθια, για μικρότερες ηλικίες παιδιών.
-Γενικά πρόκειται για μια ιδιαίτερα επιμελημένη και καλαίσθητη έκδοση, που αξίζει να την έχει ο καθένας στη βιβλιοθήκη και να την διαβάζει στα παιδιά, τα εγγόνια και τους αθεράπευτους παραμυθολάτρες, πάσης ηλικίας!

Οι νύμφες του Μεγαλέξαντρου - Πολιτισμός

2011-08-23T12:32:00.000+03:00

Οι νύμφες του Μεγαλέξαντρου - Πολιτισμός

«Το κορίτσι με το τατουάζ» - Πολιτισμός

2011-08-23T12:30:00.000+03:00

«Το κορίτσι με το τατουάζ» - Πολιτισμός

«Μη ζωντανεύεις πεθαμένους θρύλους», του Χριστόφορου Παυλίδη .: Κατηγορία: Ελληνική Λογοτεχνία .: Βιβλία

2011-08-18T10:14:00.000+03:00

«Μη ζωντανεύεις πεθαμένους θρύλους», του Χριστόφορου Παυλίδη .: Κατηγορία: Ελληνική Λογοτεχνία .: Βιβλία

A report of TheEmpress Serpentia

2011-06-18T01:31:00.000+03:00

A report of TheEmpress Serpentia

Μουσθένη

2011-06-17T01:15:00.000+03:00

ΜΟΥΣΘΕΝΗ

The place where Dionysus met his nymphs...

Ούτε κι ο Λυκούργος μπόρεσε, του Δρύαντα ο γόνος, χρόνια πολλά να ζήσει, καθώς τα 'βαλε με τους θεούς στα ουράνια. Στο άγιο βουνό της Νύσας (Παγγαίο) κάποτε του μανιασμένου Διόνυσου τις βυζάχτρες, κυνήγησε ... Ιλιάς Ζ' 130 - 134

Από τα πιο όμορφα βουνά της Ελλάδος το Παγγαίο, απ' όπου κι αν το δεις, υψώνεται γεμάτο μεγαλείο προς τα ύψη, αιώνιο κι ακατάλυτο από τον χρόνο, με όγκoυς γεμάτους πλαστική έκφραση, με καμπύλες και τόνους που συνθέτουν αρμονία, με χρώματα όλο ευαισθησία και ποίηση. Κι οι κορυφές του καθώς προβάλλονται στη γαλάζια απεραντοσύνη του ουρανού, άλλοτε μενεξεδένιες, ρόδινες ή γεμάτες χρυσάφι, άλλοτε χιονισμένες ολόλευκες κι άλλοτε πάλι σκεπασμένες από βαριά σύννεφα, είναι γεμάτες μυστήριο κι ασκούν μιαν υποβλητική επίδραση στην ανθρώπινη ψυχή. Κι από τις κορυφές αυτές ξεχύνονται δάση από οξιές, έλατα, καστανιές, πλατάνια και δρυς, που σκεπάζουν πλαγιές και ρεματιές. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο πως εδώ ακριβώς στα πολύ παλιά χρόνια συγκροτήθηκαν οι πρώτοι Διονυσιακοί Θίασοι με τις έξαλλες μαινάδες και τους γεμάτους ζωώδη δύναμη σατύρους, που στο χορό και στην έκσταση ζήτησαν τη λύτρωση και την επικοινωνία με το Θεό. Κι ακόμη, ότι στο βουνό αυτό πλάστηκαν οι πιο παλιές δοξασίες για την αθανασία της ψυχής.

Πιο υπέροχο, πιο θείο φυσικό σκηνικό δεν θα μπορούσε να ζητήσει πουθενά αλλού ο μεγάλος θεός της Θράκης, ο Διόνυσος.

Από: TheEmpress Serpentia

Μη ζωντανεύεις πεθαμένους θρύλους

2011-06-17T01:11:00.000+03:00

Στο Βιβλιοπωλείο "Πρωτοπορία" της Θεσσαλονίκης, στις 18 Μάη 2011, έγινε η παρουσίαση του βιβλίου "Μη ζωντανεύεις πεθαμένους θρύλους" του Χριστόφορου Παυλίδη. Μέσα σε μια εντυπωσιακά γεμάτη από φιλότεχνους αίθουσα, οι ομιλητές: Παντελής Γιαννουλάκης, Γιώργος Στάμκος, Θεοδώρα Λειψιστινού, Χρήστος Ντικμπασάνης και ο ίδιος ο Συγγραφέας, κράτησαν αμείωτο το ενδιαφέρον του ακροατηρίου, μέχρι το τέλος της εκδήλωσης.

JOHNNY SOCIETY

2011-03-23T22:53:00.000+02:00

Σχολιάζοντας το μυθιστόρημα του Γιάννη Φαρσάρη

JOHNNY SOCIETY

Ξεκινώντας το μυθιστόρημα του Γιάννη Φαρσάρη, έχεις αρχικά την εντύπωση πως διαβάζεις μια κοσμοπολίτικη, ερωτική ιστορία ανάμεσα στον Γιάπη Johnny και τη ζωηρή και ασυμβίβαστη φοιτητριούλα Ιωάννα.

Όμως, η απόρριψη του έρωτα του από αυτήν και η κακοδαιμονία στο χώρο της εργασίας του, φέρνει την μεγάλη ανατροπή.

Μέσα σε λίγες μέρες, από στέλεχος μια διαφημιστικής εταιρίας με μεγάλες προοπτικές εξέλιξης, βρίσκεται άνεργος. Η διαπίστωση της προδοσίας από τον καλύτερο του φίλο, τον ωθεί στην αναθεώρηση του πιστεύω του και καταλήγει στην αποκοπή κάθε δεσμού από τον Επιχειρησιακό κόσμο, που μέχρι τότε πίστευε.

Η επαφή του Johnny με το καινούριο, “λαϊκό περιβάλλον”, του ανοίγει νέους ορίζοντες και διαπιστώνει, πως εκεί βρίσκεται ο ιδεατός του κόσμος. Μέσα από τις ανθρώπινες σχέσεις, που καλλιεργεί, ανακαλύπτει τις ανώτερες αξίες των απλών αστών και δένεται μαζί τους. Τα κρυμμένα χειρόγραφα της πονεμένης ερωτικής ιστορίας του Μπάρμπα Γιάννη, του πεθαμένου ιδιοκτήτη της κατοικίας, όπου διαμένει, μετουσιώνονται σε έκδοση βιβλίου, με τεράστια απήχηση και κυκλοφορία, καθιστώντας τον διάσημο.

Μαζί με τον ανάπηρο φίλο του Τζο, δημιουργούν την παγκόσμια ιντερνετική κοινότητα των Γιάννηδων, σαν φόρο τιμής σε μια -προ τριάντα ετών- ιδέα του Μπάρμπα Γιάννη, που καταλήγει σε ένα “παγκόσμιο” πάρτυ των απανταχού Γιάννηδων την ημέρα της γιορτής τους. Εκεί οι εκπλήξεις διαδέχονται η μια την άλλη, με επιστέγασμα το αντάμωμα και το δέσιμο του Johnny με την Ιωάννα.

Το μυθιστόρημα κρίνεται απόλυτα σύγχρονο και διαβάζεται άνετα, αφού η γλώσσα του Γιάννη Φαρσάρη είναι ρέουσα, με περιγραφική δεινότητα και αναφέρεται σε ανθρώπινους χαρακτήρες ιδιαίτερους, που σε κερδίζουν με την καλοσύνη και τον αυθορμητισμό τους. Η πλοκή είναι ενδιαφέρουσα, με πολλές ανατροπές, που κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη, μέχρι την τελευταία σελίδα του βιβλίου.

Πρόσθετη έκπληξη, που μας επιφυλάσσει ο Συγγραφέας, είναι η διάθεση του Johnny Society δωρεάν, σε ηλεκτρονική μορφή, για όσους επιθυμούν να τον διαβάσουν.

Χριστόφορος Παυλίδης

Friendship's lunch

2011-02-19T18:22:00.000+02:00

Το πόσο αγαπημένες μπορούν να είναι δυο διαφορετικές Δημόσιες Υπηρεσίες που κατοικοεδρεύουν στον ίδιο όροφο, το αποδεικνύουν οι Υπάλληλοι της Υπηρεσίας Επιτρόπου Ελεγκτικού Συνεδρίου στο Δήμο Καλαμαριάς με τους συναδέλφους τους της Αντιδημαρχίας Παιδείας του Δήμου Καλαμαριάς.

Η συνεστίαση, που πραγματοποιήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 2010, δείχνει καλό παράδειγμα ομόνοιας και συναδελφικότητας.

ΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ

2010-12-01T23:48:00.000+02:00

ΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ

Ξεδιπλώνω τα φτερά
στων αιώνων να ξεχυθώ
την αχόρταγη δίνη.

Περιδιαβαίνω των περασμένων χρόνων
τους εικονότοπους,
εποπτεύοντας των ηθών και εθίμων
την εφαρμογή.

Ανακαλύπτω το χάσμα των γενεών
στη σύλληψη και την εκτέλεση των ιδεών,
στην πρόοδο του κόσμου π' οδηγούν.

Ζω της αλαζονικής εξουσίας
την επιβολή στον άνθρωπο,
από ιδεολόγων χέρια να κατευθύνεται.

Αγναντεύω την πράσινη θάλασσα των δασών
που ορθώνει ακόμα την απεραντοσύνη της,
αλόβητη στο πάθος της οικοπεδοκτησίας.

Τα ποινικά μητρώα στο παρελθόν
βρίθουν απ' των πτωχών τα κρίματα.
Λευκά των πλουσίων τα μητρώα,
σαρκάζουν ειρωνικά.

Στων φωτισμένων σαλονιών
τη μαρμάρινη ψυχρότητα,
χοροδινίζεται χορτασμένη
η Άρχουσα Τάξη.

Κι' όλα Ιδανικά φαντάζουν
της γυάλινης βιτρίνας τα εκθέματα!

Chris-the-author: Facebook | Christophoros Pavlidis

2010-11-20T10:31:00.000+02:00

Chris-the-author: Facebook | Christophoros Pavlidis

Aristidis 2010.WMV

2010-10-12T23:53:00.000+03:00

ΤΑ ΤΗΛΕΦΩΝΗΜΑΤΑ

2010-10-07T00:33:00.000+03:00

ΤΑ ΤΗΛΕΦΩΝΗΜΑΤΑ

Το τηλέφωνο ήχησε επίμονα για τρίτη φορά. Η Φαίη σήκωσε εκνευρισμένη το ακουστικό, έτοιμη να ξεφορτωθεί τον ενοχλητικό, όπως υπέθετε, πελάτη.

“Εφορία Καλαμαριάς. Παρακαλώ ομιλείτε”

“Φαίη μου, πολύ ενοχλημένη φαίνεσαι” ακούστηκε η γνώριμη φωνή του Κωστή, από την άλλη άκρη της γραμμής. “Ξέρεις ... σε πήρα για να σου υπενθυμίσω το σημερινό ραντεβού, που μου υποσχέθηκες.”

“Ωχού, εσύ μου έλειπες τώρα!” σιγομουρμούρισε με δυσφορία η υπάλληλος. “Αχ φίλε μου, σχεδόν το είχα ξεχάσει από τις σκοτούρες που μου προέκυψαν μέσα στην εβδομάδα.” απάντησε μελιστάλακτα, αραδιάζοντας ένα σωρό αληθινά και υποτιθέμενα γεγονότα.

“Λυπάμαι ειλικρινά για τις ατυχίες σου και ... καταλαβαίνω, πως σου ήταν δύσκολο να επικοινωνήσεις μαζί μου, αλλά ... με το ραντεβού, τί θα γίνει;”ρώτησε εναγωνίως ο νεαρός.

“Κωστή μου, να με συμπαθείς, αλλά με καλούν στο άλλο τηλέφωνο. Θα κλείσω και θα σε πάρω σε δύο λεπτά!”

Ο νέος άνδρας άκουσε με απογοήτευση το κλείσιμο της επικοινωνίας κι' αναστέναξε. Ήταν η τέταρτη ή η πέμπτη φορά, που η συνομιλία του με τη Φαίη τελείωνε με τον ίδιο, ακριβώς απαράλαχτα, τρόπο. Ήξερε πως δεν θα του τηλεφωνούσε, ούτε σε δύο λεπτά, ούτε και όλες τις επόμενες μέρες. Του είχε γίνει σχεδόν βίωμα η αποδοχή αυτής της επαναλαμβανόμενης, “ευγενικής” αποτροπής κι' αυτός ο έρμος δεν έλεγε να την αποδεχτεί, αλλά επέμενε να τηλεφωνεί, με κίνδυνο να θεωρηθεί μαζοχιστικό υποκείμενο, από την κοπελιά, πού ολοφάνερα του έδειχνε, με εύσχημο τρόπο, την άρνηση της. Θεωρούσε, πως οι δεσμοί της φιλίας του με τη Φαίη είχαν γερό υπόβαθρο και δεν τολμούσε να την αμφισβητήσει, παρ' όλα τα αρνητικά μηνύματα.

Χρειάστηκε η συμβολή του Νίκου, του κολλητού του φίλου, για να βγεί από την αδιέξοδη διαδρομή του. Εκείνος, του απαρίθμησε ένα προς ένα τους κανόνες που απαρτίζουν την έννοια της φιλίας:

Ο φίλος αγαπά ειλικρινά τον φίλο και δεν τον σχολιάζει με άλλους.
Ο φίλος συμπαραστέκεται τον φίλο, σε όλες τις δυσκολίες.
Ο φίλος επιδιώκει να βρίσκεται παρέα με τον φίλο. Η λέξη “κολλητός”, αυτό εκφράζει.
Ο φίλος εμπιστεύεται μυστικά και κρυφές ενοχές του στον φίλο.
Ο φίλος ποτέ δεν προδίδει τον φίλο. Θυσιάζεται, όταν χρειαστεί, γι' αυτόν.

Πέρα από αυτούς τους κανόνες, όμως, του υπενθύμισε και την διαπιστωμένη και ανεπίδεκτη αμφιβολίας παραδοχή:

Ειλικρινής και άδολη φιλία δεν χωρεί σε άνδρα και γυναίκα, αφού στο βάθος της υποβόσκει η ερωτική έλξη, που και οι δυο τους αρνούνται να την παραδεχτούν! Και στην προκειμένη περίπτωση, το θύμα είσαι εσύ φίλε μου!

Ο Κωστής τον κοίταξε κατάματα. “Αληθινά αυτό πιστεύεις εσύ;”

“Και το πιστεύω και το εννοώ! Η λύση βρίσκεται στα χέρια σου. Σ' εσένα εναπόκειται να δώσεις τέλος σε τούτη τη δυσάρεστη κατάσταση. Σταμάτα τα τηλεφωνήματα και θα δεις πως όλα θα διορθωθούν.”

Τους δυο μήνες, που ακολούθησαν, ο Κωστής τήρησε στο ακέραιο τον λόγο του. Κανένα τηλεφώνημα στη Φαίη! Κι' όταν η διάθεση η καλή του ξανάρθε, έτρεξε γεμάτος χαρά στον Νίκο, τείνοντας του κάτι γραμμένο σε χαρτί.

Εκείνος το πήρε και διάβασε:

“Ο φίλος τον φίλο φιλεί και με τη γυναίκα ερωτοτροπεί!”

Η Γιώτα αποχαιρετά το Συνέδριο.wmv

2010-06-21T17:20:00.000+03:00

Tsiknopempti converted

2010-06-12T08:14:00.000+03:00

Ρίξε μια ματιά...: Προτιμάτε τα ελληνικά προϊόντα

2010-05-01T11:47:00.000+03:00

Ρίξε μια ματιά...: Προτιμάτε τα ελληνικά προϊόντα

Γεύμα για την συνταξιοδότηση μου

2010-02-27T20:28:00.001+02:00

11/02/2010 στην Ταβέρνα PLAZA στην πλατεία Σκρα της Καλαμαριάς

Facebook | Christophoros Pavlidis

2010-02-20T01:31:00.000+02:00

Facebook | Christophoros Pavlidis

Γεύμα συνταξιοδότησης

2010-02-18T13:19:00.008+02:00

ΣΤΟ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ;

Θα πείτε φίλοι μου καλοί

πως έφτασε η ώρα, στο σπίτι μου ν' αποσυρθώ.

Ίσως να το πιστεύετε

πως έτσι και θα κάνω!

Λάθος!

Εγώ δεν δέχτηκα ποτέ το περιθώριο.

Ήμουν για χρόνια στη σκιά,

και τώρα στόχο έχω, να σας τρελάνω αισθαντικά!

Ανοίξτε μάτια και αυτιά,

ρουφήξτε, ηδονιστείτε,

με όσα έρχονται σε σας

από εμένα να χαρείτε!

Μη φανταστείτε,

τον τρελό του Λούνα – Παρκ,

πως έρχεστε να δείτε.

Ψυχούλες έχετε κι' εσείς

και τέρψη αναζητείτε.

Στοχεύω των ονείρων σας

τον κόσμο να ανοίξω,

σε δρόμους του παράδοξου,

που άγνωστοι σας είναι!

Κι' αν μπερδευτείτε σε αυτούς

και πίσω δεν ερθείτε,

μη χολοσκάτε άδικα και ματαιοπονείτε.

Έχει για τον καθένα σας

μια θέση που ταιριάζει,

στον κόσμο τον αλλόκοτο,

αιώνια για να ζείτε!

Ο ΦΟΒΟΣ ΤΟΥ ΑΠΟΜΑΧΟΥ

Σαν ήμουνα μικρό παιδί, απέστρεφα το βλέμμα, όταν συναντιόμουν με ηλικιωμένους. Δεν οφειλόταν η αντίδραση μου, ούτε σε λόγους αντιπάθειας κατά των σεβάσμιων κατά τ’ άλλα γερόντων, ούτε σε αίτια που είχαν σχέση με τη δυσμορφία των χαραγμένων από τις ρυτίδες προσώπων τους. Κάποια ακαθόριστη, εσωτερική παρόρμηση με ωθούσε σε απόσταση από αυτούς, τους απόμαχους της ζωής.

Ο φόβος του περιθωρίου και η διαπίστωση του καθολικού γηρασμού, τόσο του προσώπου όσο και του σώματος, παρόλο που οι αισθήσεις έδειχναν να αρνούνται όλες αυτές τις ψυχοφθόρες, ορατές μεταβολές, ίσως να επέτειναν την αποστροφή!

Αλλά η ζωή δεν αλλάζει τους κανόνες της, όσο κι' αν αυτοί στέκονται ενάντιοι στις επιθυμίες μας και η ήττα φαίνεται αναπόφευκτη.

Κι' όμως, οι ρόλοι του παιχνιδιού μπορούν να αλλάξουν και τα αντικείμενα της φθοράς, από κομπάρσοι να γίνουν Πρωταγωνιστές! Και θα το καταφέρουν, αν αποδεχθούν τους κανόνες, αποβάλλοντας τη μοιρολατρία και το δέος του επερχόμενου, αναπόφευκτα, τέλους. Αντιμετωπίζοντας κατάματα την πραγματικότητα και παράλληλα, περιποιούμενοι το σώμα και εξυψώνοντας το πνεύμα με τέρψεις καλλιτεχνικές, θα παρατείνουν την δραστηριοποίηση τους στον Κοινωνικό ιστό, κερδίζοντας την εκτίμηση του.

Και πείτε μου! Ποια ωραιότερη εμπειρία υπάρχει, από το να δέχεσαι τον θαυμασμό και την αναγνώριση των νέων, για όσα εσύ μπορείς να τους προσφέρεις με την ωριμότητα σου;

My lovely lost MAX

2009-12-19T09:21:00.006+02:00

Στιγμές αμεριμνησίας στις μέρες των διακοπών μας στη Χαλκιδική, όπου ο ΜαΧ είχε περιπέσει σε εντατική υπνοπαιδευτική επιμόρφωση!!

gamos sto perama 10 October 2009

2009-10-26T23:16:00.001+02:00

Ο γάμος του Αλέξη Τάμπη και της Ελένης στο Άλσος Χαιδαρίου στην Αθήνα στις 10 Οκτωβρίου 2009

kostas and Anastasia

2009-08-04T20:00:00.001+03:00

Εικόνες από τον γάμο και τη διασκέδαση

The marriage of Kostas and Anastasia

2009-08-04T19:55:00.001+03:00

Βίντεο από την τελετή στην εκκλησία και εικόνες από τη δεξίωση

Lakes Prespes 2

2009-07-24T07:31:00.001+03:00

prespes 1

2009-07-24T07:13:00.001+03:00

Ta Vlahohoria Grevenon

2008-10-21T21:06:00.003+03:00

ΤΑ ΒΛΑΧΟΧΩΡΙΑ ΤΗΣ ΚΟΖΑΝΗΣ

ΚΑΙ ΤΩΝ ΓΡΕΒΕΝΩΝ

Η Βωβούσα

Κτισμένη στις δύο όχθες του ποταμού Αώου, η Βωβούσα (Μπαϊεάσα), κοσμείται στο κέντρο της με ένα από τα ωραιότερα μονότοξα πέτρινα γεφύρια του Ζαγορίου που κτίστηκε το 1748 από τον Αλέξιο Μήσιο.

Το πιο απομακρυσμένο χωριό στο Ανατολικό Ζαγόρι είναι χωμένο κάτω από τον αυχένα της «Τίζας» που οδηγεί μέσω χωματόδρομου είτε στην «Βάλια Κάλντα», είτε στο χωριό Περιβόλι που ανήκει στον Νομό Γρεβενών. Οι βλάχοι της Βωβούσας- υλοτόμοι κυρίως στο επάγγελμα- έχουν την φήμη των καλύτερων χορευτών και φροντίζουν έτσι ώστε το χωριό τους να παραμένει ζωντανό, όλες τις εποχές του χρόνου.

Το Περιβόλι

Η Κοινότητα Περιβολίου ανήκει στο Νομό Γρεβενών 45 χιλ. δυτικά της πόλης των Γρεβενών και σε υψόμετρο 1.280 μέτρα. Έχει έκταση 137.000 στρέμματα και συνορεύει με τα χωριά Αβδέλα, Δίστρατο, Λάϊστα, Λάβδας , Βoβούσα, Φλαμπουράρι ,Μέτσοβο, Μηλιά, Κρανιά, Λαβανίτσα, Μοναχίτι, Σπήλαιο.

Ο επισκέπτης αξίζει να επισκεφθείτε τα μεταβυζαντινα μνημεία του Αγίου Νικολάου και Αγίου Γεωργίου Και να απολαύσει τα εξαιρετικά τοπία των εξωκλησιών του Προφήτη Ηλία, του Σωτήρος και της Αγίας Τριάδας.

Φιλοξενία και διαμονή στο Περιβόλι προσφέρουν τα 25 δωμάτια το Ξενοδοχείου καθώς και πέντε άλλες μονάδες με ενοικιαζόμενα δωμάτια. Η διατροφή εξυπακούεται ότι θα βασισθεί στα ντόπια κρέατα και τα τυροκομικά προϊόντα που προσφέρουν τα καταστήματα του χωριού.

Η επίσκεψη στην περιοχή δεν θεωρείται ολοκληρωμένη αν δεν περιδιαβεί κανείς την Βάλεα Κάλντα και το Aρκoυδόρεμα στο πυρήνα του Εθνικού Δρυμού της Βόρειας Πίνδου που ανήκει στα διοικητικά όρια της Κοινότητας Περιβολίου.

Η Αβδέλλα

Η Αβδέλλα είναι χτισμένη στις πλαγιές της Α. Πίνδου, στους πρόποδες του όρους Βασιλίτσα. Διοικητικά υπάγεται στο Νομό Γρεβενών, απ’ όπου απέχει 43 χλμ οδικώς. Τα καλοκαίρια συγκεντρώνονται περισσότερο από 3.000 άνθρωπο*.

Η Βάλια Κάλντα

Ο Εθνικός Δρυμός Πίνδου βρίσκεται στο βορειανατολικό τμήμα της οροσειράς της Πίνδου. Πρόκειται για τον Δρυμό της "Ζεστής Κοιλάδας" ή αλλιώς Βάλια Κάλντα στα Βλάχικα. Η παγωμένη "Ζεστή Κοιλάδα" πήρε το όνομά της κατ' ευφημισμό, καθώς αποτελεί μια από τις πιο κρύες και υγρές περιοχές της χώρας μας. Πιο σωστά θα έπρεπε να ονομάζεται λευκή κοιλάδα, καθώς η παρατεταμένη χιονοκάλυψη, ακόμη και ως το Μάιο στις ψηλές κορυφές, είναι το κύριο χαρακτηριστικό της.

Η πρώτη επαφή με τον Εθνικό Δρυμό είναι πραγματικά μαγική. Η βλάστηση είναι κάτι απίστευτο. Αιωνόβια δάση Μαύρης Πεύκης - με δένδρα που συχνά ξεπερνούν τα 30 μ. ύψος - λίγες οξιές, βαλανιδιές, αρκετά έλατα και – πιο σπάνια - τα περίφημα ρόμπολα.
Κατεβαίνοντας συναντάς το Αρκουδόρεμα – όνομα και πράμα – που δυτικότερα εκβάλει στον Αώο. Αρκούδες δεν είδαμε, βγάλαμε όμως συμπέρασμα για το διαιτολόγιό τους από τα άφθονα …«ναρκοπέδια» (που θα συναντούσαμε στο εξής σε όλη την περιοχή).
Ο δρόμος συνεχίζει μέχρι κάτω στην κοιλάδα, όπου αρχίζουν σημαινόμενα μονοπάτια για καταρράκτες και Βωβούσα και τις λίμνες Φλέγγα.

Η Χρυσαυγή Βοίου Κοζάνης

Η Χρυσαυγή είναι ένα από τα ορεινά χωριά της επαρχίας Βοΐου. Απέχει τριάντα λεπτά απο την πόλη των Γρεβενών και είκοσι λεπτά απο την κωμόπολη του Τσοτυλίου. Η τοπική αρχιτεκτονική διατηρεί το παραδοσιακό ύφος, με λιθόκτιστα σπίτια κτισμένα απο ντόπιους μαστόρους, να δίνουν μια ιδιαίτερη και εντυπωσιακή εικόνα. Ακόμη το φυσικό κάλλος του ορεινού τοπίου ειναι εξαιρετικό. Έχει υψόμετρο 860 μ. και καταλαμβάνει δώδεκα τ.χλμ. έκταση. Αποτελεί δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Τσοτυλίου και στην τελευταία απογραφή οι μόνιμοι κάτοικοι ήταν 140.

Το χωριό βρίσκεται νοτιοδυτικά του Τσοτυλίου και ανάμεσα στα χωριά Κορυφή, Μόρφη, Δίλοφο, Δασύλλιο, Τρίκορφο και Άγιο Κοσμά. Το παλιό όνομα ήταν Μιραλί, το 1927 μετονομάστηκε σε Στρογγυλόν και το 1930 πήρε το όνομα Χρυσαυγή.

Νότια του χωριού υπάρχουν σωροί απο πέτρες, πιθανόν κατάλοιπα αρχαίου στρατιωτικού καταυλισμού που έλεγχε τις ορεινές διαβάσεις. Εκεί βρέθηκε και χάλκινο αγαλματίδιο της θεάς Αθηνάς, καθώς και αιχμές απο δόρατα, ξίφη και μεταλλικά αγγεία. Επίσης βρέθηκαν νομίσματα των ελληνιστικών, ρωμαϊκών και βυζαντινών χρόνων. Το παλαιότερο όνομα του χωριού, Μιραλί, κατά μια εκδοχή προέρχεται ετυμολογικά από Τούρκο διοικητή της περιοχής με το όνομα Ομέρ Αλή.

Μετά την απελευθέρωση της Μακεδονίας, σταδιακά η πολιτιστική πρόοδος του χωριού ήταν μεγάλη, χωρίς όμως να βλάψει την αυθεντικότητά του.

O Sofos barbas

2008-09-12T22:11:00.001+03:00

Ένας γεράκος με οξύνοια και καυστικό λόγο

thassos a Greek Island

2008-08-28T21:48:00.004+03:00

Thassos is a real diamond of the North Aegean sea of Greece.

Οι πρώτες φωτογραφίες είναι από τον Λιμένα την πρωτεύουσα του νησιού. Δείχνουν τον κυρίως Αρχαιολογικό χώρο. Παρακάτω υπάρχει φωτογραφία μου με τον Κώστα Λόβουλο, έναν αξιολογότατο αυτοδίδακτο Γλύπτη των Λιμεναρίων που τα έχει στολίσει με δεκάδες έργα του, εμπνευσμένα από την Αρχαία Ελληνική μυθολογία, αρκετά από τα οποία παραθέτω. Τα Λιμενάρια είναι μια μικρή κωμόπολη με γραφικά παλαιά σπίτια, που ανάμεσα τους ξεχωρίζει επιβλητικά ο πύργος των Κρουπς, των Γερμανών βιομηχάνων που εκμεταλλεύτηκαν τον ορυκτό πλούτο του νησιού. Η παραλία με τον λαβύρινθο είναι δίπλα στους κλιβάνους (είναι οι τρεις πύργοι) όπου επεξεργάζονταν τα ορυκτά. Μία από τις ομορφότερες περιοχές είναι εκείνη των Αλυκών, όπου γίνονταν η εξόρυξη του περίφημου μαρμάρου της θάσου. Υπάρχουν πανέμορφες παραλίες γύρω από αυτές, όπως εκείνη, των θυμωνιών όπου στο ύψωμα δεσπόζει ο πανάρχαιος πύργος, που είναι χτισμένος με τεράστιες επεξεργασμένες μαρμαρόπλακες, η βραχώδης ακτή Σχίδια, με υπέροχες διαμορφώσεις βράχων και μικρών αμμουδιών, όπου παλαιότερα υπήρξε τόπος συγκέντρωσης γυμνιστών. Τώρα εκεί υπάρχει ένα μικρό συγκρότημα ενοικιαζόμενων κατοικιών, ιδανικών για ήσυχες και ανέμελες διακοπές, μέσα σ' ένα περιβάλλον αληθινά μαγευτικό, που όμως πολύ απέχει απ' εκείνη την φυσική γαλήνη που με ενέπνεε τα νεανικά μου χρόνια.

Ελπίζω να σας άρεσε η παρουσίαση μου. Σας χαιρετώ με αγάπη

Chris

Kalloni Grevenon 002

2008-05-10T18:39:00.001+03:00

Scramble in Trikala 13-4-08

2008-04-18T21:05:00.001+03:00

Μόλις τελείωσα το ανέβασμα του Βίντεο της 4ης Πανελλήνιας αγωνιστικής Scramble στα Τρίκαλα την 13-4-2008 και σας το παρουσίάζω:
Αυτή την φορά ο Ανέστης, που είναι ο μικρότερος σε ηλικία (16), τερμάτισε και μάλιστα στην 25 θέση από τους 30 που ξεκίνησαν τον αγώνα. Ο δάσκαλος του τερμάτισε στην 23 θέση, για να αντιληφθήτε το μέγεθος της επιτυχίας του.
Σας συνιστώ, αν βρεθείτε στα Τρίκαλα, να μείνετε τουλάχιστον ένα Σαββατοκύριακο, μια και εκεί οι άνθρωποι γνωρίζουν καλά πως να διασκεδάζουν. Υπάρχουν πολλές όμορφες καφετέριες, Μπαράκια και Ταβερνούλες με εξαιρετικά εδέσματα, στον κεντρικό πεζόδρομο και τους άλλους μικρότερους στα στενάκια, γύρω από το δροσερό ποτάμι που διασχίζει την πόλη!

Moto Scramble Xrisoupolis 2008

2008-04-02T17:42:00.002+03:00

"Σας είχα υποσχεθεί νεώτερα από τον αγώνα της Κυριακής, όπου θα έπαιρνε το βάπτισμά του ο Ανέστης. Το διήμερο ταξίδι στην Καβάλα, μας αποζημίωσε απ' όλες τις απόψεις, αφού μας πρόσφερε ηλιόλουστες μέρες και την ευκαιρία να θαυμάσουμε τόσο την, αμφιθεατρικά απλωμένη γύρω από τη θάλασσα, γραφική πόλη, όσο και τους εκπληκτικούς και θεαματικούς αγώνες moto cross και moto scramble. Ο στόχος του νεαρού στον πρώτο του αγώνα ήταν να τερματίσει, αδιάφορο σε ποια θέση, ώστε να γευτεί την πίεση και την μαγεία του ανταγωνισμού. Ξεκίνησε θαυμάσια, προχωρούσε καταπληκτικά και μας πρόσφερε κάποιες εντυπωσιακές φιγούρες και προσπεράσματα. Η τύχη, όμως τον εγκατέλειψε, ύστερα από μία πτώση που είχε, ενάμιση γύρο πριν από το τέρμα, με αποτέλεσμα να εγκαταλείψει τον αγώνα, φοβούμενος ότι είχε υποστεί διέστρεμα στον αριστερό του αγκώνα. Δεν πειράζει όμως, αφού οι εντυπώσεις που άφησε ήταν εξαιρετικές και είναι πρόκριμα για ένα λαμπρό μέλλον στο αγώνισμα. Στο βίντεο που ακολουθεί, μπορείτε να τον διακρίνεται (οι σκηνές που παραθέτω φωνάζουν ότι είναι αυτός) με το νούμερο 145, την γκριζοκόκκινη στολή με το άσπρο με μαύρες λωρίδες κράνος και την κόκκινη-άσπρη Χόντα. Απολαύστε τον!"

moto cross in mixaniona

2008-03-19T01:09:00.001+02:00

Ο Ανέστης εξελίσσεται ταχύτατα. Εδώ σε δοκιμαστικά στην πίστα της Νέας Μηχανιώνας Θεσσαλονίκης στις 20 Φεβρουαρίου 2008

kalloni Grevenon_001

2008-03-19T01:04:00.001+02:00

Ένα υπέροχο πετρόχτιστο χωριουδάκι των Γρεβενών σε υψόμετρο 1000 μέτρων, με θαυμάσιο κλίμα. Ιδανικός τόπος για ξεκούραστες διακοπές.

Ancient Dion

2008-01-01T23:00:00.000+02:00

Μέσα από τις εικόνες πηγάζουν μνήμες, που πληγώνουν την περηφάνεια μας. Το Δίον ανήκει στην ιδιαίτερη εκείνη κατηγορία της ιστορίας, που συνδέεται με την επική επέλαση της Ελληνικής δύναμης και του πνεύματος στα πέρατα του τότε γνωστού κόσμου. Και οι μνήμες, που αναβλύζουν, καθώς το περιηγούμαστε, μαs φέρνουν μελαγχολία και σκεπτικισμό, για τα σημερινά μας κατάντια!

chris

nature

2007-12-26T11:05:00.002+02:00

Φύση! Πως να περιγράψεις με πιο γλαφυρό τρόπο την μαγεία της; Φτωχή μεταφορά του μεγαλείου της είναι η φωτογραφία, δίχως την ευωδιά, τον ήχο, την στερεοσκοπική οπτική των ματιών.

ΣΠΟΝΔΗ ΣΤΗ ΔΟΞΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

2007-12-16T09:12:00.001+02:00

Κάπως περίεργα αισθάνομαι σήμερα. Λες και αρχέγονες αταβιστικές εκρήξεις να μου συγκλονίζουν τα σωθικά. Είναι αντίδραση της ύπαρξης μου, άραγε, στο φόβο του χρόνου, που ανεξέλεγκτα φεύγει;

ΣΠΟΝΔΗ ΣΤΗ ΔΟΞΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

Με των ακροδαχτύλων τους τύπους,
των παριών σου τη φρεσκάδα
ν' αγγίξω, τόλμησα.

Του πόθου σου το επίμονο σκίρτημα,
μ' ανταριασμένα φορτία ηλεκτρίζει,
του κορμιού μου την ταραχή.

Κι' ύστερα...
χάνονται οι αισθήσεις κι' ο χρόνος,
σμιχτόδετα συνεπαρμένοι
στου πάθους τον στροβιλισμό.

Πόνος και ηδονή,
σε βουβή συστροφή,
αδιάντροπα χαριεντίζουν
στου Έρωτα τη δόξα, σπονδίζοντας!

Η κρυσταλλένια Οθόνη

2007-12-03T00:24:00.000+02:00

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Βρέθηκα σε τούτο το απομονωμένο κομμάτι γης, επειδή κανένας άλλος τόπος δεν συγκέντρωνε τις ιδανικές συνθήκες που αποζητούσα.
Ένας μαυριδερός, ηφαιστειογενής βράχος πέντε τετραγωνικών χιλιόμετρων, με κοφτερές οψιδιανές προεξοχές. Αυτό ήταν το νησί Βάρανος!
Γύρω του η θάλασσα, μόνιμα ανταριασμένη, το έζωνε με το γαλακτόχρωμο άφρισμα της κι’ ο ορίζοντας περιμετρικά βυθιζόταν στους ατέρμονους όγκους των γαλάζιων νερών, που πιότερο τόνιζαν τη μοναξιά.
Ίσως σας φανεί παράδοξο, αλλά τούτος ο απρόσιτος τόπος είχε και τους κατοίκους του -πέρα από τα κοπάδια της Ιγουάνας, που λιαζόταν στα βράχια.
Στον μοναδικό απάνεμο όρμο του, μέσα σε σπηλαιώματα που σμιλεύτηκαν από την προαιώνια δράση των κυμάτων, ζούσε μια δεκάδα ιδιόρρυθμων ανθρώπων που τους κρατούσε δεμένους η λατρεία της θάλασσας.
Το σπουδαιότερο μέλημα τους -έξω από το ψάρεμα για την ικανοποίηση της ανάγκης της διατροφής- ήταν η εξερεύνηση των μυστηριακών ακτών του νησιού.
Τα πρωινά, όταν η άμπωτη χαμήλωνε τα νερά, αποκαλυπτόταν στο φως σκοτεινές θαλαμωτές σπηλιές που προκαλούσαν τη φαντασία των ανήσυχων τούτων ανθρώπων. Τότε περνούσαν το άνοιγμα κι’ αν είχαν τύχη -μετά από ώρες περιπλάνησης στους μαγευτικούς δαίδαλους που σμίλεψε η θάλασσα στα διαβρωτά, πέτρινα σπλάχνα του νησιού- επέστρεφαν στους συντρόφους τους, για να περιγράψουν και να χαρούν μαζί, τις συγκλονιστικές εμπειρίες τους.

Η αιτία που μ’ έσπρωξε ν’ αναζητήσω τη φυγή θα σας φανεί ασυνήθιστη, αφού περιπτώσεις δεσμών τέτοιου είδους σπανίζουν!
Για πάντα θα μένει χαραγμένη στη μνήμη μου εκείνη η ψυχρή Οκτωβριανή νύχτα, καθώς το τραίνο κυλούσε στη διαδρομή Αθήνας - Θεσσαλονίκης. Απάνω στον ώμο μου είχε γείρει -κουρασμένο από την κακουχία του ταξιδιού- το κατσαρόμαλλο κεφαλάκι μιας κοπελιάς.
Γύρισα και την κοίταξα τρυφερά.
Τα χαρακτηριστικά της, γαληνεμένα από τον ύπνο, φάνταζαν γλυκύτερα στα μάτια μου, παρόλο που σκιαζόταν από τη χλομάδα που απλωνόταν έντονα στο αναιμικό της πρόσωπο.
Έτσι γνώρισα την Ευδοκία!
Τα γεγονότα που ακολούθησαν κράτησαν την ψυχή μου σε συνεχή ένταση και αγωνία για τρία ολόκληρα χρόνια.
Όπως μου εξομολογήθηκε, από την πρώτη κι’ όλας συνάντηση, η Ευδοκία είχε το στίγμα της Μεσογειακής αναιμίας. Η σωστή όμως αντιμετώπιση της κατάστασης από τους γονείς της και η τρυφερή φροντίδα είχαν συντελέσει ώστε το παιδί ν’ αναπτυχθεί φυσιολογικά, χωρίς σημαντικά οργανικά και ψυχολογικά προβλήματα. Οι μεταγγίσεις αίματος κάθε τριάντα μέρες, καθώς και η σύγχρονη θεραπεία αποσιδέρωσης με DEFERRAL1 βοήθησαν την Ευδοκία μέχρι τα εικοσιδύο της χρόνια.
Απ’ εδώ και πέρα, όμως, τα πράγματα δυσκόλεψαν κι’ άρχισαν να εκδηλώνονται όλο και πιο έντονα τα σημάδια της αρρώστιας. Στο γλυκό της πρόσωπο απλώθηκε μόνιμα η χλομάδα και η σπλήνα, όπως και το συκώτι, άρχισαν να διογκώνονται, ενώ οι μεταγγίσεις γινόταν συχνότερα.
Από την πρώτη στιγμή που συναντηθήκαμε νιώσαμε αμοιβαία συμπάθεια και δεν έπαψα από τότε να της συμπαραστέκομαι και να συμμετέχω στον ηρωικό της αγώνα για ζωή, προσφέροντας το αίμα μου κάθε δυο μήνες.
Κάποια μέρα του τρίτου χρόνου της γνωριμίας μας, ήρθε στο σπίτι μου, βαστώντας ένα μεγάλο φάκελο. Το πρόσωπο της, περιχαρακωμένο από λύπη, έδειχνε περισσότερο χλομό από κάθε άλλη φορά.
Δίχως να πει κουβέντα, έβγαλε κι’ άπλωσε μπροστά μου την αξονική τομογραφία με το πόρισμα των γιατρών καρφιτσωμένο απάνω της. Στην ταραχή μου τα γράμματα τρέμιζαν, αλλά το μήνυμα της γνωμάτευσης ήταν ψυχρό και διόλου ευχάριστο. Ο όγκος των δυο πολύτιμων οργάνων αύξανε σταθερά και δεν χωρούσαν ολιγωρίες. Για το συκώτι δεν υπήρχε καμία δυνατότητα θεραπείας. Η σπλήνα, όμως, έπρεπε να αφαιρεθεί, για να δοθούν περισσότερες δυνατότητες ζωής στον οργανισμό που πάλευε ολοφάνερα με τον θάνατο!
Με κοίταζε με απόγνωση, όσο μελετούσα το πόρισμα, λες και περίμενε από εμένα κάποια γνωμάτευση διαφορετική, περισσότερο ελπιδοφόρα.
“Δεν είναι αληθινά, αυτά που γράφουν! Έτσι δεν είναι;” βόγκηξε, ικετεύοντας τη συναίνεση μου.
Μα εγώ απόμεινα για λίγο σιωπηλός, αναμετρώντας προσεχτικά τα λόγια που θα ‘πρεπε να πω. Έπειτα της κράτησα σφιχτά τα χέρια και με τα μάτια καρφωμένα στα δικά της, της εξήγησα πως, πίσω από τις ψυχρές διαπιστώσεις της επιστήμης, υψώνεται εμπόδιο η ακατάβλητη θέληση για ζωή που μπορεί ν’ ανατρέψει κάθε λογική και μοιραία κατάληξη!

Δεν άντεξα να γίνω μάρτυρας του τραγικού της αγώνα με το θάνατο και -λίγες μέρες μετά την είσοδό της στο νοσοκομείο- την εγκατέλειψα, αναζητώντας λησμονιά στο άγριο ερημητήριο που μου πρόσφερε το νησί Βάρανος.
Βρέθηκα ανάμεσα σ’ ανήσυχους ανθρώπους, που στη σκέψη τους κυριαρχούσε η αμφισβήτηση της αρμονικής τάξης των πραγμάτων στη φύση. Πίστευαν στη διαρκή πάλη των οργανικών και ανόργανων στοιχείων, που είχε σαν αποτέλεσμα την αστάθεια και την αβεβαιότητα στην εξέλιξη και τη διαμόρφωση ισορροπημένων καταστάσεων. Συμπερασματικά, είχαν τη πεποίθηση πως η ανθρωπότητα κλυδωνιζόταν στους φουρτουνιασμένους κυματισμούς μιας αδιάκοπης περιπέτειας!
Το νησί ολόκληρο ήταν μια έκθεση στοιχείων και αποτελεσμάτων από την προαιώνια δράση της ανόργανης ύλης, που συνέχιζαν ακόμα να διαμορφώνονται. Αυτά τα στοιχεία αποτελούσαν το αντικείμενο της μελέτης των ανθρώπων που ξόδευαν τη ζωή του εκεί, ξεκομμένοι από τον πολιτισμό.
Κάποιος απ’ αυτούς, όταν γύρισε από την περιπλάνηση του στις επιβλητικές στοές μιας θαλασσινής σπηλιάς, διατύπωσε την παράξενη θεωρία πως οι κρυστάλλινοι σχηματισμοί, που αφθονούσαν εκεί, εκδήλωναν οργανική συμπεριφορά. Μας έλεγε, πως είχε συναντήσει ένα ολόκληρο τοίχο από συμπαγή αμέθυστο, όπου στη μαβιά επιφάνεια του είδε να παίρνουν υλοποίηση όλες οι βασανιστικές σκέψεις που κρατούσε αποδιωγμένες.
Οι κρύσταλλοι είναι γνωστό πως σχηματίζονται από την αργή ψύξη του θερμού μάγματος που ανεβαίνει από το εσωτερικό, στην επιφάνεια της γης.
Οι οπαδοί της μεταφυσικής πιστεύουν πως οι κρύσταλλοι είναι ζωντανοί οργανισμοί και έχουν μαγικές ιδιότητες, αφού, όταν δεχτούν τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα δυνατών ανθρώπινων επιθυμιών, είναι σε θέση να τα μορφοποιήσουν σε κινούμενες εικόνες μέσα στο κρυσταλλικό τους πλέγμα!
Η ιδέα μ’ εντυπωσίασε και θέλησα να γίνω μάρτυρας αυτού του παράδοξου φαινόμενου, όπου η ύλη μετάλλαζε τις σκέψεις σε ζωντανές ψευδαισθήσεις.
Έτσι το ξημέρωμα της επόμενης μέρας, οδηγήθηκα από τον Μαρσύα στον τόπο, απ’ όπου θα ξεκινούσα το παράξενο ταξίδι που θα μ’ έφερνε αντιμέτωπο με τις απωθημένες μου φαντασιώσεις.
Πέρασα στο μισόφωτο της δροσερής σπηλιάς και, βυθισμένος μέχρι τη μέση στο νερό, άρχισα να βαδίζω στο χαλικόστρωτο βυθό. Λίγους βηματισμούς παραμέσα, άναψα τον δυνατό φανό μου, μια και το σκοτάδι πύκνωνε κι’ έφερνε σκιές που με φόβιζαν. Γύρω μου έκλειναν ομαλά τα λειασμένα τοιχώματα και το νότισμα που τα σκέπαζε, αντανακλούσε τη φωτεινή δέσμη του φανού σε μικρές ηλιακές κηλίδες που θάμπωναν τα μάτια.
Το νερό ολοένα και κατέβαινε και σε λίγο βρέθηκα να περπατώ στο βρεγμένο δάπεδο που ανηφόριζε σταθερά. Ο χώρος γύρω φάρδαινε κι’ ο θόλος πάνω από το κεφάλι είχε ψηλώσει στα δυο μέτρα και μου διευκόλυνε τις κινήσεις.
Ανάσανα με ανακούφιση και αναθαρρεμένος συνέχισα την πορεία μου. Κάποιος αμυδρός φωτισμός, που όλο και δυνάμωνε όσο προχωρούσα, μ’ έκανε να ταχύνω το βηματισμό μου. Μόλις ξεπέρασα το εμπόδιο τριών πελώριων πέτρινων στύλων, έμεινα άλαλος μπρος στο μαγευτικό θέαμα που όρθωνε στα μάτια μου. Ένας ολόκληρος τοίχος, με πυραμιδοειδείς κρυστάλλους αμέθυστου, έστελνε τις μαβιές ανταύγειες του να φωτίζουν υποβλητικά το χώρο.
Η σπηλιά τερμάτιζε αυτού, σχηματίζοντας ένα γιγάντιο σαλόνι με μορφή υπερυψωμένου κώνου με θολωτό τελείωμα σαν οροφή.
Να, λοιπόν, που βρισκόμουνα αντιμέτωπος μ’ εκείνη την απίστευτα μεγάλη μάζα του ημιπολύτιμου ορυκτού που, στιγμές - στιγμές, ξάνοιγε και πύκνωνε τον βιολετένιο χρωματισμό του. Φαίνεται, όμως, πως οι μαγικές του ιδιότητες υπήρχαν περισσότερο στη φαντασία του Μαρσύα παρά στην πραγματικότητα, αφού, όσο κι’ αν συγκέντρωνα την προσοχή μου απάνω του, δεν μπόρεσα να διακρίνω κάποια μορφή, απ’ εκείνες που κρατούσα βασανιστικά φυλακισμένες στο υποσυνείδητο.
Η ένταση της προσπάθειας και η πνιγερή ατμόσφαιρα μου έφεραν υπνηλία και τα μάτια μου έκλεισαν από μόνα τους σ’ ένα ανήσυχο λήθαργο.

Το άπλετο φως που έλουζε το χώρο με συνέφερε και μ’ έκανε ν’ ανακαθίσω ξαφνιασμένος. Ψηλά, από την οροφή, μια πανίσχυρη ηλιακή δέσμη άπλωνε το φωτισμό της μπροστά από τις πυραμιδοειδείς ακμές των κρυστάλλων του τοίχου και οι μυριάδες λαμπρές σημειακές αντανακλάσεις του σχηματοποιούσαν μια μεγάλη στερεοσκοπική οθόνη, λουσμένη σε ζωηρό βιολετί χρώμα.
Η ταλαντευόμενη κίνηση των ατόμων της κρυσταλλικής δομής αύξησε τους παλμούς της, διεγερμένη από την τεράστια δυναμικότητα του ηλεκτρομαγνητικού πεδίου. Ολόκληρο το φωτεινό πλέγμα του ορυκτοποιουμένου τοίχου, έστελνε ισόχρονες ρυθμικές ταλαντώσεις που σαν συνέπεια είχαν την αυξομείωση της έντασης της βιολετιάς λάμψης.
Μαγνητισμένος από το συγκλονιστικό θέαμα, αισθάνθηκα μια πανίσχυρη δύναμη να μου ανασκαλεύει το μυαλό και τότε -σαν από θαύμα- άρχισαν να μορφοποιούνται παραστάσεις προσώπων και αντικειμένων επάνω στην παλλόμενη οθόνη! Η ροή των εικόνων περνούσε από τα μάτια μου με την ταχύτητα ορμητικού χειμάρρου σε σημείο που δεν πρόφταινα να συνειδητοποιώ τις παραστάσεις τους, ωσότου ξαφνικά ο ρυθμός ελαττώθηκε στα φυσιολογικά επίπεδα κι’ αρχίνησαν να προβάλλονται καθαρά τα πρόσωπα και τα τοπία.
Και να, που, μέσα από ένα κατάλευκο φόντο, ξεπήδησε ορμητικά μια ακαθόριστη γυναικεία σιλουέτα, που το πρόσωπό της γέμισε αστραπιαία ολάκερο το χώρο!
“Ευδοκία” κραύγασα παθιασμένα. “Αληθινά... είσαι εσύ, καλή μου φίλη;”
Το πρόσωπο της είχε χλόμιασμα θανάτου και τα μάτια της με κοίταγαν με λύπη και πίκρα πρωτόφαντη. Διάκρινα μέσα στις μαύρες λίμνες τους χιλιάδες αμείλικτα ερωτηματικά να πετούν που, όμως, δεν πρόσμεναν απολογία για την προδοσία μου. Απλά έδειχναν βουβά πως ήξεραν την αιτία. Και το ντρόπιασμα μου ήταν ανείπωτο!
“Δεν είχα δύναμη να βλέπω τον ανθό σου να μαραίνεται” φώναξα, ξεσπώντας σε δάκρυα.
Τα χείλη της κινήθηκαν, δίχως να βγάλουν ήχο, αλλά μέσα στο μυαλό μου τα λόγια της ήχησαν καθαρά.
“Ήσουν αδύναμος και δειλός από πάντα. Τώρα που είχα την ανάγκη σου -περισσότερο από κάθε άλλη φορά- έφυγες και μ’ άφησες να παλέψω μοναχή τον αγώνα μου με το θάνατο. Δεν το ‘χω όμως σκοπό ν’ αφήσω τη συνείδηση σου να ησυχάσει. Σε χρειάζομαι... θέλω το αίμα σου, για να ζήσω!”.
Έσφιξα με απόγνωση τα μηλίγγια, μήπως και καταφέρω ν’ αποδιώξω το μαστίγωμα των λόγων της. Το αποτέλεσμα ήταν μηδαμινό, μια και οι τελευταίες της λέξεις -σαν ηχώ που ξεμάκραινε σβήνοντας- επαναλάμβαναν:
“Σε χρειάζομαι... θέλω το αίμα σου! Σε χρειάζομαι!”
Μα να που, απρόσμενα, το μαρτύριο σταμάτησε, καθώς το πλέγμα της λαμπρής οθόνης εξαφανίστηκε μαζί με τη δέσμη των ηλιαχτίδων που έπαψε να περνά από τη σχισμή της οροφής.
Μια επικίνδυνη σιωπή απλώθηκε πέρα ως πέρα κι’ εγώ, λουσμένος στον ιδρώτα από την αφόρητη ζέστη, κίνησα με πόδια σερνάμενα από εξάντληση, το δρόμο της επιστροφής.

Δεν αποκάλυψα σε κανένα την παράδοξη εμπειρία που μαρτύρεψαν τα μάτια και η συνείδηση μου. Ήταν δική μου υπόθεση το δράμα, που παίχτηκε στη βιολετιά οθόνη. Και θα το ζούσα μέχρι το τέλος μοναχός!
Το πρωινό ξαστέρωνε τον ουρανό, μα το ξημέρωμα έφερε παράξενα μηνύματα ν’ απλώσουν το δέος τους πάνω από το νησί. Μια αφύσικη άπνοια κρατούσε τον αέρα ακίνητο, που ήταν ανυπόφορα ζεστός κι’ έκανε τα μάτια να δακρύζουν. Μέσα από τα σπλάχνα της γης ανέβαινε μια υπόκωφη βουή που πρόδινε πως κάποια επικίνδυνη μεταβολή συνέβαινε εκεί κάτω.
Μα εγώ, υπνωτισμένος από τα οράματα του χθες, είχα κινήσει αποφασιστικά το δρόμο που χάραζε το πεπρωμένο μου.
Η θάλασσα είχε τραβηχτεί, μα τα νερά ήταν ανταριασμένα και, περνώντας -σχεδόν κολυμπώντας- μέσα στη σπηλιά, βρέθηκα και πάλι μπροστά στον τοίχο με τους κρυστάλλους του αμέθυστου που, τώρα, ο βιολέ χρωματισμός του άλλαζε προς το κίτρινο, καθώς η θερμοκρασία, που συνεχώς ανέβαινε, έφερνε μεταβολές στο κρυσταλλικό πλέγμα.
Η πανίσχυρη ηλιακή δέσμη έκανε πάλι την εμφάνιση στην ώρα της και η στερεοσκοπική οθόνη σχηματοποιήθηκε ξανά, καθώς το φως περνούσε μπροστά από τις πυραμιδοειδείς ακμές του αμέθυστου. Μόνο που, τώρα, το πλέγμα έπαλε με ταχύτερο ρυθμό απ’ ότι την προηγούμενη φορά.
Το κίτρινο χρώμα είχε σχεδόν κυριαρχήσει στην οθόνη, τονίζοντας εντονότερα το χλομιασμένο πρόσωπο της Ευδοκίας, που πρόβαλε ύστερα από την αλλεπάλληλη ροή ακαθόριστων εικόνων. Χαμογελούσε μυστηριακά με κάποια δόση ειρωνείας, που έκανε τα μάτια της να σπιθίζουν χυδαία!
“Σε κρατώ! Είσαι δικός μου ολότελα τώρα!”. Την άκουσα να φωνάζει παθιασμένα. “Ότι σαθρώνει και χάνεται μέσα μου, αναπληρώνεται από των δικών σου χυμών τη ζωτικότητα κ’ εσύ, σαν λαδοξοδεμένο λυχνάρι, θα σβεστείς για να βιώσω εγώ!”.
Ήμουν πανικοβλημένος και πίστεψα στων λόγων της την αληθινότητα, αφού οι δυνάμεις μου λιγόστευαν σταδιακά και μου δυσκόλευαν τις κινήσεις. Ήταν κι’ εκείνη η διαβολεμένη ζέστη που ολοένα δυνάμωνε, υψώνοντας ατμούς υγρασίας στον αέρα!
Έκανα μια απελπισμένη προσπάθεια για να φύγω από τη σπηλιά, μα τα πόδια μου δεν υπάκουγαν κι’ έμεναν καρφωμένα στη γη.
Η ταλαντευόμενη κίνηση των ατόμων του κρυστάλλινου τοίχου αυξήθηκε ακόμα περισσότερο με αποτέλεσμα να μεγαλώσει η μέση απόσταση των ατόμων στο πλέγμα. Τούτη η διαστολή του πλέγματος είχε σαν συνακόλουθο τη διαστολή ολόκληρου του κρυσταλλικού σώματος που δεν είχε τη δυνατότητα ν’ απλωθεί πέρα από το χώρο που το περιέσφιγγε. Η Ευδοκία εξακολουθούσε να παρατηρεί ειρωνικά τις προσπάθειες διαφυγής μου, ενώ το πρόσωπό της -σαν από μαγεία- έπαιρνε σιγά - σιγά τη ροδόχρωμη όψη της υγείας, που ολάκερη ζωή -μέχρι τα εικοσιδυό της χρόνια- δεν ευτύχισε ν’ αποκτήσει.
Αντίθετα, η δική μου δύναμη κατέρρεε σε τέτοιο βαθμό που, ανήμπορος πια, απόμεινα ακίνητος να καρτερώ το τέλος της αλλόκοτης περιπέτειας. Λίγο ακόμα αν κρατούσε αυτή η κατάσταση, κάθε ικμάδα ζωής θα μ’ είχε εγκαταλείψει και το κουφάρι μου θα σάπιζε εκειδά, ανεξήγητος γρίφος για όσους θα το ανακάλυπταν κατοπινά!
Κι’ ενώ όλα κατέτειναν σε τούτο το τραγικό αποτέλεσμα, ένα βίαιο ταρακούνημα συγκλόνισε το πάτωμα και τα τοιχώματα της σπηλιάς. Από την οροφή αποσπάστηκαν κομμάτια βράχων που έπεσαν με εκκωφαντικό πάταγο, ενώ ο άπλετος φωτισμός που ξεχύθηκε από το άνοιγμα εξαφάνισε το φαινόμενο, που -κατά πως φάνηκε- προξενούσε το πέρασμα της ηλιακής δέσμης από τη στενή σχισμή της οροφής.
Είδα την Ευδοκία να χάνεται, παραδομένη ακόμα στο θριαμβικό σαρκασμό της, αλλά δεν πρόλαβα να χαρώ τη σωτηρία μου. Η φοβερή θερμοκρασία είχε διαστείλει το κρυσταλλικό πλέγμα στα όρια του και ο σεισμός που ακολούθησε, έφερε την καταστροφή. Ολόκληρος ο τοίχος κατέρρευσε σε μυριάδες πολύεδρους μικροκρυστάλλους, αποκαλύπτοντας πίσω του την καυτή υδάτινη κόλαση που παρέσυρε ορμητικά τα πάντα. Το σοκάρισμα από την επαφή του ζεματιστού νερού με πόνεσε οδυνηρά και λιποθύμησα αμέσως!
ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Όταν, ύστερα από μία ολόκληρη βδομάδα, συνήλθα, βρέθηκα ξαπλωμένος στο κρεβάτι κάποιου νοσοκομείου με φοβερούς πόνους σ’ ολόκληρο το κορμί. Όπως με πληροφόρησαν, με είχε ανασύρει σε άθλια κατάσταση από την θάλασσα, το πλήρωμα του πλοίου μιας επιστημονικής αποστολής που είχε σπεύσει στο νησί, για να μελετήσει από κοντά την εκδήλωση των σεισμικών φαινομένων που κατέγραψαν τα μηχανήματα του.
Βρέθηκα στη Θεσσαλονίκη τρεις μήνες αργότερα από τη θεραπεία των εγκαυμάτων που μου άφησαν ανεξίτηλα σημάδια στο σώμα.
Εκεί πληροφορήθηκα με λύπη το θάνατο της αγαπημένης μου φίλης, που συνέβηκε την ίδια μέρα που ο όλεθρος κόντεψε να μ’ αγκαλιάσει, καθώς παρακολουθούσα τη μορφή της πάνω στη μαγική οθόνη της σπηλιάς. Δυο μέρες πριν από το χαμό της, παρουσίασε κάποια ξαφνική βελτίωση και τα μάγουλα της είχαν ροδίσει από ζωτικότητα. Αλλά, το μεσημέρι της δεύτερης μέρας αρπάχτηκε από τα κάγκελα του κρεβατιού γεμάτη απελπισία, λες και ζητούσε στήριγμα να κρατηθεί στη ζωή κι’ έπειτα το κεφάλι της έπεσε ξέπνοο στο προσκέφαλο. Έσβησε ξαφνικά, τη στιγμή που όλοι είχαν πειστεί για το θαύμα!

Το Modenas Dynamik 125 κι ο μοναχικός αναβάτης

2007-11-27T20:47:00.000+02:00

Λένε πως η τρέλα πάει στα βουνά. Λάθος! Στις πόλεις κατοικοεδρεύει, εκεί στα ορθάδικα, όπου, μαζί με τα λεφούσια των νεαρών επιδειξιών, κάνουν την εμφάνιση τους λογής - λογής αστραφτερές, όσο και καταπονημένες μηχανές, όλων των κυβικών και δυνατοτήτων.
Κοντά σ' αυτούς κι ο Νώντας με το Modenas dynamik των 125 κυβικών. Έφηβος δεκαεξάρης, στο φουλ της οργίλης αμφισβήτησης, από μέρους του, των πάντων. Αυτός μόνο γνωρίζει το γιατί. Αυτός έχει μόνο επίγνωση του ορθού, σε ότι διαβουλεύεται και πράττει κι αλίμονο σε όσους θα τολμήσουν να παραθέσουν αντίλογο στα σαθρά του επιχειρήματα. Το γνωμικό "Η Θεία Όλγα ξέρει!", του ταιριάζει γάντι!
Τελευταία τον μπλοκάρισαν οι τροχαίοι, ύστερα από καταδίωξη και τον έστειλαν στο δικαστήριο των ανηλίκων, όπου έπεσε στα μαλακά, χάρη στην επιείκεια που δείχνουν οι δικαστές για τους παρανομούντες στην ηλικία του.
Άραγε του έγινε μάθημα η ταλαιπωρία, του μπήκαν στο μυαλό οι σοφές νουθετήσεις ή όλα πήγαν στο βρόντο. Ο χρόνος θα δείξει!
Ελπίζω σύντομα, προτού .....
Ας είναι καλά και του μυαλού του οι αδιάγνωστες βουλές, ας τον οδηγήσουν σε καλά μονοπάτια!